Tak się stało, że zachorowałem właśnie w sezonie wyprzedaży. Ten wprawdzie minął, ale ja również choruję sobie od pewnego czasu. I niestety – zaopatruję się w ciuchy w normalnych sklepach, bo te andergrandowe są za drogie (dla kogo w ogóle one są przeznaczone?). Pech chciał, że z okazji postanowiła skorzystać moja droga mama. Kupiła mi… brązową koszulę. A mówiłem, żeby nie kupowano mi ubrań bez konsultacji ze mną.

Odcień prawdzie politycznie neutralny jak na brąz, ale czuje się nieswojo wśród mojej kolekcji czerwonych koszul. O nieszczęsny brunatny, bardziej pechowy niż czarny – wprawdzie wybrany przez faszystów, ale później (?) zredefiniowany przez anarchistów (a dla szerokich mas zapewne w głównonurtowym ataku punk rocka). Nieszczęsnemu brązowemu jednak wciąż zdarza się budzić skojarzenia z nazistami, na pohybel im.

Ogólnie: nie wszystko idzie tak jak powinno. Poza tym 39,6 wczoraj, dziś trochę lepiej. Na uczelniach ekonomicznych kształcą tylko liberałów – skandal. Bądź przeklęty na wieki. Piekło (A.Crowley).

Dziś był konkurs kolęd. Gitary były ustawione trochę za cicho, wokal zorganizowany na poczekaniu przed konkursem. Choreografia – gospel. Ogólnie, solidna amatorszczyzna, jestem zadowolony. Miejsce czwarte. Na cztery. Jury nie czuło bluesa: Czego szukasz w naszym mieście?

Prawdziwa Elektryczna Orgia. Każdy musi mieć koniecznie elektryka, a najlepiej to już czarnego Corta. Ludzie! Kupujcie czerwone Skywaye!

Wpędzony zostałem w kompleksy nienagannym wykonaniem Tornado of Souls. Będę musiał zabić Dave Mustaine’a, zjeść jego mózg i wtedy odgryzę się idealnym odtworzeniem całego Rust in Peace. W międzyczasie zapuszczę bujne loki, kolor już mam. A poważnie, to muszę szarpnąć się na metronom i poświęcić ćwiczeniom.

Czarna ręka zbrodniczego systemu zaatakowała. System atakuje nieustannie, chce zabrać naszą wolność i – trzeba przyznać – udaje się mu to. Dyktuje co mamy ubierać, co mamy myśleć, a czego nie. Oczywiście podobno system nas kocha, ale to wszystko kultura masowa. Konkluzja: jniszczyć system!

Aha. Dave Mustaine jest jednak nieśmiertelny:

Szeroki dostęp do światowej sieci stał się dla wielu ludzi przełomem w dostępie do wiadomości, zniesieniem nierówności w tym zakresie. Ale prócz dobroczynnych skutków, owe przełomowe zmiany przyniosły ze sobą następstwa niekorzystne. Spora część ludzi – co w dużej mierze jest skutkiem fatalnej polityki edukacyjnej Państwa – reprezentuje sobą mierny poziom intelektualny, co możemy zaobserwować choćby czytając komentarze portalu Onet. Większość sieciowych rozrywek jest przeznaczona dla jak najszerszej publiki, a zatem ma trafiać w gusty przeciętniaka – produktu polityki systemu.

Co zatem, gdy nie zadowalają nas gry sieciowe oparte na regularnym zaglądaniu na odpowiednią stronę i klikaniu tego czy owego? Od lat 70. funkcjonują tzw. wirtualne państwa, społeczności mające na celu najwierniejsze oddanie działania aparatu państwowego, budowę systemu prawnego i politycznego, itp. Takie zabawy nie wymagają bogatej oprawy graficznej, toczą się bowiem w znacznej mierze na forach i listach dyskusyjnych. Toteż teraz wypada bym dokonał subiektywnego przeglądu polskojęzycznych mikronacji – państw wirtualnych:

1. Zjednoczone Królestwo Brugii - państwo federalne, złożone z dwóch Stadhouderatów o szerokim zakresie autonomii: Matlandii (którego mam skromną przyjemność być władcą), oraz Gryflandii. Szczególny nacisk jest położony na tworzenie swoistego tła w postaci historii przedinternetowej, języka brugijskiego i innych lokalnych dialektów, specyficznej kultury i budowanie narodowości brugijskiej. (www.brugia.go.pl)
2. Królestwo Dreamlandu - najstarsza polska mikronacja, powstała w 1998. Posiada długoletnie tradycje prawne i bogatą spuściznę historyczną i kulturową. Do dziś podchodzi się tu do prawa z pietyzmem, choć dyskusje bywają ostre (starzy bywalcy – a i młodsi stażem, tacy jak ja, bo wszak obywatelem KD jestem dopiero od 2003 – narzekają na spadek ich poziomu w ostatnich latach). (www.dreamland.net.pl)
3. Królestwo Scholandii - wirtualne państwo o dość wysokim poziomie kultury i nauki, stosunkowo żywe, ale na liście jego dyskusyjnej nie ma tak żywych dyskusji, jak w Dreamlandzie. Niektórzy mikroświatowi wizjonerzy upatrywali się w KS bastionu niegdysiejszej mikroświatowości. W kwestii tego państwa najmniejsze mam wszak doświadczenie, nigdy bowiem nie byłem jego obywatelem. (www.scholandia.org)

Istnieją poza tym pomniejsze i moim zdaniem mniej godne uwagi mikronacje, a także Księstwo Sarmacji, które jest państwem dużym, ale celującym w szeroką publiczność, co odbija się na jego poziomie.

Zabawa w państwo nie każdemu musi się podobać, ale jest to jakieś wyjście. Mnie powoli zaczynać na nią czasu. Na wszystko brak mi czasu… A i chęci ulatują. Wszystko jest takie nijakie, bez smaku i przezroczyste, zupełnie inaczej niż niegdyś. Czy to postęp jest zły?

Wczoraj – co może niektórzy pamiętają – był Sylwester. Kończy się stary rok, zaczyna nowy; nowe nadzieje, nowe znajomości, nowe śmieci, nowe ceny w sklepach. Cudownie. Zacznę politycznie. W telewizji cieszą się – cóż że podwyżki cen są, gdy ponoć płace wzrosną? Pytanie: czy wzrosną, czy przeciętny obywatel faktycznie otrzyma podwyżkę? Prawdopodobnie nie. Rzekomy wzrost płac dotyczy niewielkiej grupy osób i powoduje narastanie nierówności. Podwyżki cen dotkną wszystkich. Czas powiedzieć “nie” systemowi, który jawnie popiera niesprawiedliwość społeczną!

OK, teraz przejdźmy do rzeczy. Wszystkim życzę oczywiście mimo to szczęśliwego nowego roku i powodzenia w walce z kapitalizmem. Sylwestra spędziłem w końcu u Justyny, w doborowym gronie. Było świetnie! Godzina 1.05: Gramy w bierki. Po godzinie ktoś wpadł, że można by zatańczyć. Brawo!

O godzinie 3 (za wcześnie) wróciłem do domu. Zjadłem śniadanie i poszedłem spać. Sen miałem godny opowiedzenia. Otóż…

W oknie, spowity w białe firany, stał sam generalissimus Józef Wisarionowicz Stalin. Był on w nadzwyczaj dobrym humorze, a zza jego pleców biło światło. Spytał mnie o średni miesięczny dochód. Widać chciał sprawdzić jak się ludziom dziś żyje – skomentował Michaś. Potem opowiadałem dowcipy i świetnie się bawiliśmy (z Sekretarzem Generalnym KPZR, nie Michasiem). Koniec fazy REM.

Ostatnio w mym odtwarzaczu coraz częściej goszczą średniociężkometalowi wykonawcy, tacy jak Misfits i Motorhead. Jednak rock’n'roll żyje! Gdy chce się odpocząć od wszystkiego, od muzyki gęstej i ciężkiej jak sadza i popieprzonego życia, to te kapele są niezawodne. Naprawdę.

Wbrew pozorom to nie będzie notka o lustracji. P**rdolić lustrację. Spalić IPN.

Na początek trochę moich poglądów na temat używek, bo to mi akurat przyszło na myśl. Papierosy. Śmierdzą. W miejscach ogólnego dostępu powinien być zakaz palenia; mam dość wdychania dymu na przystankach. Alkohol. Tylko z umiarem; żadna to dla mnie przyjemność schlać się aż do porzygania. Narkotyki. Te naturalne powinny być legalne. Wszystko co naturalne jest dobre. Reszta – na pohybel. Pamiętać trzeba, że używki (legalne) są obłożone akcyzą i kupując je wspiera się władzę – taką jaka jest.

Teraz krótki wywód o sądownictwie w państwie socjalistycznym. To powinno rządzić się własnymi prawami, poprzez Senat, będący reprezentacją profesorów i studentów wszystkich uczelni prawnych. To właśnie Senat decydowałby o tym, kto zostaje sędzią, prokuratorem, adwokatem czy radcą (kwestia egzaminów). Oczywiście, o przyjęciu na uczelnię prawną decydowałyby jedynie wyniki kandydata. W ten sposób kliki zostają zlikwidowane przy zachowaniu zasad praworządności. Precz z korporacjami!

Wczoraj miałem wigilię klasową, parę zdjęć jest na blogu Biszkopta. W sumie to nic się nie działo, potem poszedłem z Gibonem i Michasiem do Żeanta – też się nic nie działo, a potem poszedłem do domu, usiłowałem zdobyć klucze, zdobyłem je, zjadłem obiad, pojechałem na miasto gdzieś (tu tajemniczy uśmiech), wróciłem i tyle.

Satan Claus!

Wasz ulubiony komunista, dzieci, wybrał się na koncert – grali The Analogs, Razorquillz i Beri Beri. Generalnie Michaś stwierdził, że nikt tego nie zna, to znaczy, że są bardziej podziemni od Avril.

Pierwsze grało Beri Beri, kapela złożona z samych panienek, ponoć dość przeciętna. Nie wiem, nie oceniam, nie było mnie na nich, bo stałem pod Loch Nessem jak kretyn na mrozie i próbowałem ustalić, gdzie jest Biszkopt. Po 20 minutach zdecydowałem, że wejdę, rozejrzę się, a jak nikogo nie znajdę, to sobie kupię coś do picia i wrócę. Znalazłem.

Właśnie rozkładali się Razorquillz, zespół z Niemiec (ich Myspace). Dwie atrakcyjne pankówy – gitarowokal i bas, i koleś z Oktoberfest na perkusji. Dawali radę, zdecydowanie. Wokalistka przekrzykiwała gitary, było andergrandowo. Na Myspace jest zbyt czysto! W międzyczasie przyzwoite okrzyki skinów “antifaszist skinhedz” i “punks and skins unite and win”. Przyzwoici panowie, nie to co ci z poprzedniej notki.

A potem Analogs, pogo, jazda i w ogóle. Pięści w górze, glany w górze, jedna gleba (tylko). Biszu ma śliwkę pod okiem.  Na koniec kolka, ale nie opuściłem pogo, o nie! Darłem się “Dzieciaki atakujące policję” i przeżyłem. Zglanowałem parę butów, przeszły swój bojowy chrzest.

Moje uszy wciąż nie działają jak trzeba. Pogo! Oi! Oi! Oi! – powiedział koleś z czerwoną gwiazdą na czole.

Jest źle. Nigdzie nie uczy się o sprawiedliwości społecznej, o ideałach wolności i równości. Państwo, szkoła i kościół są w sojuszu z konsumpcją. Cóż, gdy wszyscy mają to gdzieś, to – nie masz wyjścia, człowieku – “z własnej woli sam się zbaw”.

Bądź bardziej czerwony niż Mars i miej to w dupie, że cię goni Młodzież Wszechpolska. W dupie miej wąsatego rowerzystę, który utrzymuje, że czerwona gwiazda na czapce to jak swastyka na czole (z mojego życia wzięte). Mogłem mu powiedzieć, że jeśli nie widzi różnicy to jego problem, gdyby nie komuniści zapewne by harował na polu Radziwiłła albo innego Nałęcza. Gdyby nie komuniści 3/4 polskiej wsi pozostałoby (na oko) do lat 90. bez prądu. Polska Ludowa – nie pozbawiona oczywiście wad i patologii, jak każda władza – była najlepszym, co mogło spotkać Polskę w tym czasie.

A teraz co mamy? Skinów terroryzujących mieszkańców Bytomia, w cichej zmowie z prawicową nomenklaturą. Skandal. Hańba. Czas powiedzieć stop brunatnej powodzi! W górę, Czerwone Sztandary! – powiedział Konrad i zemdlał, bo zbluźnił przeciwko Bogu.