Jeden z najcięższych tygodni od początku roku. Ogólny brak czasu. Zmęczenie. Senność. Brak powietrza. Brak czasu na życie, brak czasu nawet na naukę (sic!). Cel: wstęp do liceum, w którym dalej męczył się będę jak wół. Nie wiem czy to ma sens. A potem praca, praca, praca. Potem siedemdziesiątka, trochę emerytury i zdychaj.

W czwartek koniec tych żałosnych cierpień młodego komucha w sojuszu z Systemem. Azaliż nie obiecywałem snadnie pofolgować potem sobie? To uczyniłem. Niemniej jednak na razie resuscytacja i rumień zakaźny. Dai ut ia pobrusa ale poziwat też chcę!

Dziś pewien sukces na olimpiadzie z historii. Nie wdajmy się tu jednak w nieciekawe szczegóły. Opuściłem salę z zadowoleniem. Ubrałem się w swoją wcale uroczą kurtkę, zarzuciłem plecak i udałem w poszukiwaniu miejsca siedzącego. Znalazłem je w końcu na – tu ubolewam – nasłonecznionym parapecie, w pobliżu sympatycznego napisu “H*J”.  Pogrążyłem się w myślach, które od kilku już dni nie były fantazjami, od których zawłosiają się przestrzenie międzypalcowe, ale chaotycznym kalejdoskopem Dzierżykraja i Skarbimira.

O Skarbimirze bezlitosny, niecny wojewodo, łobuzie ty jeden… gdzie panienki?! Nie rżnij mi tu głupa, czekam na tłumaczenia. Ale Skarbimir umarł, biedny Skarbimir, Skarbimira pochowałem z czcią i wdzięczną pamięcią, Skarbimirowi skromną statuę postawiłem.

Skąd Litwini wracali?

Aa!!

Dziś nie ma czasu na spanie. I jutro nań go nie ma. A w swoim osobliwym cierpieniu jestem osamotniony. Tylko ja i Skarbimir łobuz. Smutno mi Boże. A kysz! A kysz!

Wszystko gówniane jak zwykle, tylko trochę bardziej. Absolutna rutyna. Tak czy siak, czas skończyć z tą egzaltacją nad bezsensem egzystencji. Wstałem, obwąchałem dokładnie taboret i z rogu obsikałem. Czas na spacer. Żarcie. Spać. Spacer. Żarcie. Spać. Spacer. Żarcie. Spać. Spacer. Żarcie. Spać. Spać. Spać. Spać.

I powiedziałem – czas na zmiany. Zmiany przyszły. Powinienem był popaść w depresję. Tak by było taktownie. Naród od ciebie tego oczekuje! Nie popadłem. Powinieneś się uczyć! Co jest? Przecież przejrzałem książkę, jestem w porządku. NIE KRZYCZ NA MNIE! I tak nic nie pamiętam. Trudno, robię laureata. Po olimpiadach idziemy się ciąć. Po olimpiadach idziemy pić.

Ale wtedy znowu zacząłem o Niej myśleć. Była niesamowicie piękna, czarne włosy, czerwone usta i blada skóra. Dziewiętnastowieczna dziwka? Dziwka to za mało powiedziane; Lilith pożerająca niemowlęta, przenajarchetypiczniejsza femme fatale. Niech skonsumuje mnie i zniszczy. Synku, nie zamykaj się w pokoju! Synku, jak będziesz TO robił to oślepniesz i wyrosną ci włosy między palcami! Cip-cip-cip!

Czas spać.

Szeroki dostęp do światowej sieci stał się dla wielu ludzi przełomem w dostępie do wiadomości, zniesieniem nierówności w tym zakresie. Ale prócz dobroczynnych skutków, owe przełomowe zmiany przyniosły ze sobą następstwa niekorzystne. Spora część ludzi – co w dużej mierze jest skutkiem fatalnej polityki edukacyjnej Państwa – reprezentuje sobą mierny poziom intelektualny, co możemy zaobserwować choćby czytając komentarze portalu Onet. Większość sieciowych rozrywek jest przeznaczona dla jak najszerszej publiki, a zatem ma trafiać w gusty przeciętniaka – produktu polityki systemu.

Co zatem, gdy nie zadowalają nas gry sieciowe oparte na regularnym zaglądaniu na odpowiednią stronę i klikaniu tego czy owego? Od lat 70. funkcjonują tzw. wirtualne państwa, społeczności mające na celu najwierniejsze oddanie działania aparatu państwowego, budowę systemu prawnego i politycznego, itp. Takie zabawy nie wymagają bogatej oprawy graficznej, toczą się bowiem w znacznej mierze na forach i listach dyskusyjnych. Toteż teraz wypada bym dokonał subiektywnego przeglądu polskojęzycznych mikronacji – państw wirtualnych:

1. Zjednoczone Królestwo Brugii - państwo federalne, złożone z dwóch Stadhouderatów o szerokim zakresie autonomii: Matlandii (którego mam skromną przyjemność być władcą), oraz Gryflandii. Szczególny nacisk jest położony na tworzenie swoistego tła w postaci historii przedinternetowej, języka brugijskiego i innych lokalnych dialektów, specyficznej kultury i budowanie narodowości brugijskiej. (www.brugia.go.pl)
2. Królestwo Dreamlandu - najstarsza polska mikronacja, powstała w 1998. Posiada długoletnie tradycje prawne i bogatą spuściznę historyczną i kulturową. Do dziś podchodzi się tu do prawa z pietyzmem, choć dyskusje bywają ostre (starzy bywalcy – a i młodsi stażem, tacy jak ja, bo wszak obywatelem KD jestem dopiero od 2003 – narzekają na spadek ich poziomu w ostatnich latach). (www.dreamland.net.pl)
3. Królestwo Scholandii - wirtualne państwo o dość wysokim poziomie kultury i nauki, stosunkowo żywe, ale na liście jego dyskusyjnej nie ma tak żywych dyskusji, jak w Dreamlandzie. Niektórzy mikroświatowi wizjonerzy upatrywali się w KS bastionu niegdysiejszej mikroświatowości. W kwestii tego państwa najmniejsze mam wszak doświadczenie, nigdy bowiem nie byłem jego obywatelem. (www.scholandia.org)

Istnieją poza tym pomniejsze i moim zdaniem mniej godne uwagi mikronacje, a także Księstwo Sarmacji, które jest państwem dużym, ale celującym w szeroką publiczność, co odbija się na jego poziomie.

Zabawa w państwo nie każdemu musi się podobać, ale jest to jakieś wyjście. Mnie powoli zaczynać na nią czasu. Na wszystko brak mi czasu… A i chęci ulatują. Wszystko jest takie nijakie, bez smaku i przezroczyste, zupełnie inaczej niż niegdyś. Czy to postęp jest zły?

Oto pierwsza część mojej interpretacji mitologii słowiańskiej. Wiele jest niepewne co do mitów Słowian, wiele rzeczy różni się w zależności od rejonów, sprawa wierzeń naszych przodków nie jest łatwa. Nie jestem naukowcem, by prowadzić wnikliwe badania, przedstawiam jedynie moją literacką wizję mitologii słowiańskiej na podstawie (mniej lub bardziej potwierdzonych) odkryć naukowych. Nie chcę przedstawiać wszystkich teorii i przypuszczeń, mam zamiar raczej przedstawić spójne wierzenia, które są do pewnego stopnia prawdopodobne. W tej części piszę o najwyższym panteonie Słowian.

Swarożyc (Dadźbóg) to słowiański bóg słońca, ognia i domowego ogniska i jednocześnie prawdopodobnie najwyższe bóstwo Słowian. Szczególnie czczony był przez plemiona połabskie (świątynia w Radogoszczy), a tamtejszy Swarożyc zwany był Radogostem. Swarożyc był synem Swaroga, boga nieba; wskazuje na to anologia do mitologii indyjskiej, gdzie mamy boga nieba świetlistego – Djausa i boga nieba – Warunę. Atrybutem tego boga był biały koń, a w radogoskiej świątyni istniały wielkie stajnie, w których takie zwierzęta hodowano ku chwale Swarożyca. Swarożyca obecny był w płomieniu pod chlebowym piecem. Dadźbóg, według jednych wcielenie słonecznego boga, według zaś innych osobne bóstwo, odpowiadał za bogactwo i władzę, obdarzał nimi. Plemiona słowiańskie (a w szczególności ruskie) chętnie uważały się za wnuków Dadźboga.

Perun (Świętowit) jest słowiańskim bogiem-gromowładcą, patronem wojowników i wojny. To na niego przysięgali ruscy wojownicy idąc w bój, w przeciwieństwie do ludności cywilnej, która klęła się na Welesa. Kult Peruna był kultem rozpowszechnionym głównie na Rusi, ale Świętowit rugijski (czczony w Arkonie, tj. u Słowian Połabskich) przez wielu naukowców jest utożsamiany z Perunem. Drzewem poświęconym temu bogu był dąb, a jego atrybutami: góra, wóz, topór, młot (trzy ostatnie mogą być pożyczkami od Thora, powstałymi za pośrednictwem Waregów).

Weles to słowiański bóg magii, przysiąg, sztuki i rzemiosła, kupców, opiekun bydła. Jemu to podlegały wszystkie demony i sam nawet Weles chętnie przybierał postać takiego. To właśnie Weles strzegł Nawii, słowiańskiej szczęśliwej krainy umarłych. Nie był jednak ów bóg postacią całkowicie mroczną, to on bowiem był dawcą natchnienia poetyckiego. Córką Welesa była Marzanna, bogini śmierci i zimy, której pozostałości kultu pozostały do dziś.

Swaróg jest słowiańskim bogiem nieba i kowalstwa, być może również i ognia. Jego synem był Swarożyc (czasem jako synów Swaroga podawano osobno wcielenia Swarożyca: Dadźboga i Radogosta). Pozostawał bogiem bezczynnym i boskim kowalem.

Trzygłów to słowiański dźwigacz całego świata – Nawii, Prawii (krainy bogów) i Jawii (świata ludzkiego); według niektórych teorii ojciec bogów Swaroga, Welesa, Peruna, Mokoszy (bogini wilgotnej pogody, być może bogini-matka i partnerka Peruna), Chorsa (bóg księżyca) i Strzyboga (bóg wiatru, pogody). Trzygłów był szczególnie czczony przez Słowian zachodnich na Pomorzu: w okolicach Wolina, Brenny i Szczecina. Jego atrybutem był czarny koń i dąb, co wskazywałoby, że w pradawnych czasach to Trzygłów był najwyższym bogiem Słowian.